Nowy etap w rozwoju człowieka cz 10

W nowym procesie istnieje całość jako jeden świat.

W procesie materialnym – wielość światów (przestrzenie równoczesne) tworząca Wszechświat wynikała z konieczności wykształcania różnych specjalizacji i predyspozycji. Te wpływały z kolei na kształt formy i jej cechy zewnętrzne, powodowały konieczność tworzenia wielu różnorodnych środowisk (planet). Nie można było bowiem umieścić na jednej planecie wszystkich grup istot, z których każda pracowała nad wykształcaniem innych umiejętności.

Specyficzne warunki energetyczne i fizyczne panujące na danej planecie „wymuszały” i umożliwiały przejaw określonych predyspozycji, rozwijanie specjalizacji. Badanie przez poszczególne cywilizacje skrajnie rożnych cech – mogłoby doprowadzić do zagłady poszczególnych grup. Na przykład umieszczenie na Ziemi innych ras kosmicznych i ich rozwój byłby niemożliwy ze względu na niezwykle silną ekspansję i agresję Ziemian.

Ideologie (szczególnie religie), które wyznaczały kierunek myślenia mieszkańców naszej planety przymuszały do niszczenia wszelkiej odmienności. Każda inność była eliminowana, podporządkowana lub unicestwiana. Dotyczyło, to nie tylko jednostek, ale także całych grup. W przeszłości rasie białej wystarczył np. czarny kolor skóry by uznać Murzynów – za gorszych od siebie i zrobić z nich niewolników. Umieszczenie w warunkach ziemskich grupy istot różniących się wyglądem od Ziemian doprowadziłoby do ich niechybnej zagłady – bowiem w mieszkańcach naszej planety niezwykle mocno zakodowana jest własna wyjątkowość, doskonałość i wkodowana cecha wykorzystywania wszystkich innych, odmiennych od siebie istot.

Jeden świat – to jeden wspólny dom. Wszystkie istoty mają wpływ na jego kształt. Brak odrębnych, oddzielonych od siebie przestrzeni – powoduje, ze każda istota jest świadoma – tego co się dzieje w całości. W tym procesie ma powstać jedno wspólne dzieło, a nie wiele odrębnych odizolowanych od siebie.

Nadmiar form wynikał z rozbudzenia nadmiernego namnażania zarówno w świecie ludzkim i przyrody. Skrajne cechy rozbudzane w wyniku wprowadzenia wolnej woli powodowały, że w poszczególnych cyklach zmieniała się budowa ciał. Agresja człowieka, walka wynikająca z wyodrębniania się poszczególnych jednostek z całości, odcięły ludzi od ich energii wewnętrznej. Spowodowały także zmiany w budowie ciał.

Obrona własnej racji, terytorium, wszechobecny konflikt zaczęły dominować w życiu jednostek ludzkich, powodując także w świecie przyrody dominacje drapieżności i cech agresywnych, również zmiany w budowie form zwierzęcych, Z czasem konieczne stało się umieszczenie w budowie ciał układu pokarmowego, dostosowanego do pochłaniania przetwarzania coraz cięższej materii. Takie bowiem częstotliwości stały się konieczne by organizm ludzki, czy zwierzęcy prawidłowo funkcjonował.

Forma w nowym procesie nie posiada specjalistycznych organów, z których każdy pełniłby określona funkcje. Wchłaniana energia wykorzystywana jest do nauki i rozwoju, tworzenia, przekształcania, uruchamiania kolejnych predyspozycji. Każde powstałe dzieło, to równocześnie utworzenie wspólnej puli energii, która następnie zostaje wchłaniana przez poszczególne istoty i proces się powtarza. Pobór danej częstotliwości – to myślowe połączenie się z daną barwą i wzbudzenie jej w formie.

W każdej istnieją centra energetyczne do poboru energii, rozprowadzają one także poszczególne .częstotliwości po całości istoty, jeżeli zaistnieje taka potrzeba. W momencie poboru określonej częstotliwości – forma może (nie musi) przybierać barwę częstotliwości, którą w danej chwili pobiera.

Rozwój istot na poszczególnych poziomach przebiega równocześnie. W praktyce oznacza to, że jeżeli byłby zatrzymany rozwój na jednym poziomie, czy w grupie istot -to wówczas wszystkie pozostałe istoty pomagają (koncentrują energię) w zlikwidowaniu zaległości czy ewentualnych opóźnień. Taki mechanizm zabezpiecza przed powstawaniem zbyt dużych rożnic pomiędzy poszczególnymi istotami -jak miało to miejsce w procesie materialnym, gdzie tworzyły się „obszary zaniedbane” do których nie dopływała energia – bo nie była kierowana myśl ludzka. Brak bodźców do rozwoju powodował rozłam w całości, tworzył podział na kasty, grupy społeczne, biednych i bogatych, niewolników i arystokratów. To doprowadzało do sztucznego obiegu energii życia jednych kosztem drugich. Powstawały formy pasożytnicze na wszystkich poziomach istnienia.

W nowym procesie jednostki ludzkie są zbiornicami syntez i energii. Żadna istota nie może utworzyć odrębnej i oderwanej od całości przestrzeni, bo jest jej integralną częścią. Izolacja oznacza koniec jej istnienia. Każda jednostka posiada różne możliwości sięgania do wiedzy całościowej, koniecznej do tworzenia, dopiero w połączeniu z wiedzą i predyspozycjami pozostałych jednostek uruchamiane są możliwości twórcze.

Proces materialny toczył się w priorytecie pierwiastka męskiego, którego cechuje dążenie do maksymalnego podziału, dlatego w czasie trwania tego etapu badane były najdrobniejsze detale, wszelkie skrajności. Obecnie wchodzimy w proces łączenia. scalania (cecha pierwiastka żeńskiego).

Nowa rzeczywistość jest wynikiem zgromadzonych syntez z poprzedniego procesu. Nie ma wiec tak dużej różnorodności form bo etap badania detali, skrajności został zakończony W nowym powstaje tylko to. co niezbędne. Łączy się to z umiejętnym wykorzystywaniem tworzywa. Zbyt duża ilość form – powoduje rozbicie energii na zbyt wiele odrębnych cząstek, sprawia, ze formy są słabe (tak dzieje się w procesie materialnym). Im więcej form – tym niższa ich jakość.

Nauka:
Od momentu, gdy świadomość zewnętrzna utraciła kontakt z przestrzeniami wewnętrznymi, konieczne stały się silne bodźce, pobudzające jej rozwój. Częstokroć dopiero reakcje szokowe uruchamiały procesy myślowe człowieka lub kojarzenie u zwierząt. Ciało – oddźwiękało bólem, psychika reagowała stanami np. radości, smutku, cierpienia. Szok, wstrząs psychiczny umożliwiał „przeskok” świadomości i myśli zewnętrznej jednostki na wyższy poziom rozumienia.

Mechanizm ten – umożliwia wyciąganie wniosków z doświadczeń. Poprzez sytuacje szokowe, myśl zewnętrzna człowieka przymuszana była do wyciągania wniosków i zastosowania ich w praktyce. Tak dokonywał się rozwój świadomości zewnętrznej.
Sposób uczenia się zdobywania wiedzy przebiegał podobnie zarówno w świecie ludzkim jak i przyrody. Istoty uczyły się poprzez zapamiętywanie sytuacji, które wywoływały w nich np. ból. W pamięci zostawał utrwalony obraz powodujący, że określony bodziec wywołuje określony skutek.

Dodaj komentarz