Nowy etap rozwoju człowieka cz 8

Informacja musi być utwierdzona w świadomości ludzkiej – by w nowym procesie, w żadnej istocie nie powstało pojęcie: bóg. I choć większość Ziemian nie przyjmuje tych informacji do wiadomości, to zostają one odwzorowane w najdrobniejszej cząstce świadomości i przeniesione jako synteza do nowego procesu.

Budulcem, z którego powstają formy są cząstki energii, które uzyskują świadomość udziału w tworzeniu. W mijającym procesie formy posiadały samoświadomość. Począwszy od najdrobniejszej cząstki energii i materii. Cząstka miała w sobie zapis informacji, który ścisłe określał zakres jej funkcji. Dotyczyło to także form większych: minerałów, roślin, zwierząt i ciał ludzkich. Jednostki ludzkie w trakcie swojego rozwoju zdobywały i poszerzały swoją wiedzę, co powodowało, że poszerzała się ich świadomość. W nowym procesie każda cząstka, czy forma jest świadoma. To powoduje, ze oddźwięka na każdy impuls myśli.

Dotychczas, by poszerzyć funkcje formy konieczne było długotrwałe oddziaływanie bodźcami zewnętrznymi np. poprzez zmianę warunków fizycznych (temperatura, wilgotność, nasłonecznienie). To wymuszało dostosowanie się formy (wykształcenie nowych cech) do nowych, często skrajnie różnych od poprzednich warunków. Obecnie dzieje się to natychmiast po dotarciu impulsu o konieczności dokonania zmiany – przekształceń, przebudowy.

Nie ma możliwości by do nowego procesu przedostały się jakieś niekontrolowane cechy, manipulacyjne sposoby myślenia. Pomyłka może jedynie wynikać z braku doświadczenia. czy wiedzy. By nie dopuścić do jej powstania zostaje uruchomiony mechanizm zabezpieczający. Każda nieprawidłowość zostaje „wyłapana” przez świadomość jednostki, która sprawdza zgodność wykonywanej czynności z zamysłem całościowym (dzieje się to automatycznie). Jeżeli zaistniała niezgodność wysyła ona impuls do formy, który nie dopuszcza do zaistnienia pomyłki, równocześnie informujący, jak czynność ma być poprawnie wykonana.

Nie znaczy to, że uniemożliwione zostaje wyciągnięcie przez jednostkę wniosku. Rejestruje ona zewnętrznie interwencję, zapamiętując moment, w którym mogło dojść do nieprawidłowości Wiedza, jak uniknąć pomyłki pozostaje w jej pamięci i przy kolejnym doświadczeniu zostaje świadomie wykorzystana.Wszystkie istoty posiadają dostęp do wiedzy całościowej. Na tym polega różnica , między nowym i dotychczasowym procesem, w którym większość jednostek nie miała dostępu do wiedzy, bowiem był on silnie strzeżony.

Świadomość zewnętrzna karmiona była teoriami, które niewiele miały coś z wiedzą wspólnego. Dlatego człowiek nie znal własnych możliwości. Pula umiejętności nie jest przypisana do jednostki czy grupy istot. Jest ona wykorzystywana wspólnie, a uruchomienie poszczególnych predyspozycji wynika z potrzeby.. Dotychczas wykształcane predyspozycje (talenty) wzmacniały jednostkę, budując jej „geniusz”. Talent służył przede wszystkim budowaniu wielkości jednostki. Dzisiaj służy jako środek umożliwiający tworzenie. Biorą w nim udział wszystkie istoty.

Wspólnie tworzą, przekształcają środowisko, w którym istnieją. Na tym polega współpraca.
Wypracowane w poprzednich cyklach, specjalizacje i predyspozycje nie giną. a są spożytkowane przy tworzeniu. Nie ma już potrzeby wykształcania cech – bo te już istnieją. Wypracowane predyspozycje przez jednostki ludzkie zostają „rozłożone” na wszystkie poziomy. Dotychczas cześć z nich przejawiała się także w świecie przyrody, ale tylko w minimalnym stopniu.

Poszerzająca się wiedza u poszczególnych jednostek powoduje zmiany w budowie formy – poszerzenie jej możliwości, przejaw nowych predyspozycji. Ponieważ nie istnieje śmierć – i jednostka nie zapomina, tego czego się nauczyła poszerza się rozumienie, które wpływa na uruchomienie nowych możliwości. Dotychczas wiedza zdobyta w jednym ciele przenoszona była do następnego poprzez dusze. Jej jakość wpływała np. na zdolności intelektualne, talenty jednostki. Jednak przy każdym kolejnym „wcieleniu” jednostka stopniowo traciła pamięć przebytych poprzednio doświadczeń. Wpływał na to brak ciągłości istnienia i zachowania pełnej jego świadomości.

Likwidacja podziału w całości, pociąga za sobą także zmiany w świecie przyrody, przestają istnieć odrębne światy: minerałów, roślin, zwierząt i ludzki. Całość tworzą istoty na różnym poziomie rozwoju. Jednostki ludzkie sprawują opiekę, pobudzają do rozwoju i stwarzają do niego warunki. Człowiek zakończył proces nauki w procesie materialnym – teraz – świadomie pobudza myślą inne istoty. W procesie materialnym człowiek wykorzystywał świat przyrody, całkowicie zapominając o konieczności podnoszenia na wyższy poziom istot niżej stojących w rozwoju od niego.

Poszczególne istoty różnią się posiadanymi możliwościami, co wyznacza ich funkcję w całości (tak jak dotychczas) Każda istota ma wpływ na kształt (obraz) środowiska w którym funkcjonuje. Udział w jego kształtowaniu jest czynny i świadomy.

Możliwości istot z poszczególnych poziomów

I poziom: umiejętność wykształcania kształtu, jego zmiany i ruchu, z równoczesną zmianą barwy i wydawanego dźwięku (tworzenie różnych rodzajów muzyki), uczenie się jej komponowania poprzez wytwarzanie rezonansu poszczególnych form miedzy sobą. Wydanie jednego tonu oddźwięka w kolejnych formach i powstają dźwięki tworzące muzykę.

II poziom: przekazanie swego stanu emanacją energetyczną – wytworzeniem np.
stanu radości, który rozprzestrzenia się na całość i wytwarza specyficzną emanację
energetyczną danego terenu

III poziom: porozumiewanie się obrazem i dźwiękiem – Umiejętność takiego
skonstruowania obrazu, by mógł być rozumiany przez każdą istotę. Istoty z tego
poziomu oprócz, posiadanych umiejętności ruchu przekazu stanu energetycznego
(można to porównać do dzisiejszych stanów psychiki), mają umiejętność porozumiewania
się dźwiękiem i poprzez „przekaz obrazem” informacji.

IV poziom: jednostka ludzka posiada wszystkie z tych możliwości. Wysyła impulsy
myślowe do pozostałych istot, Tworzy dla nich zamysł istnienia Uruchamia energie
i zasila wszystkie toczące się procesy. Wszystko, co się dzieje człowiek otacza opieką.

Wszystkie istoty- po doskonaleniu danego typu możliwości – przechodzą na wyższy poziom i uczą się korzystać z nowego poszerzonego zestawu możliwości, równocześnie istoty pracujące na jednym poziomie posiadają możliwości istot z poziomów niższych. I tak istoty z poziomu II mogą zmieniać barwę, wydobywać z siebie różnorodne dźwięki, czy poruszać się. Jednak cechą dominującą będzie emanacja energetyczna – tworzenie nastroju. Formy z tego poziomu nie będą musiały mieć stałego kontaktu z podłożem. Będą mogły również unosić się w przestrzeni. Oderwanie od podłoża – to przerwanie łączności z jego energią – ta będzie dostarczana poprzez dźwięk wydawany przez formy, które zachowują kontakt z podłożem.

Właściwością istot z poziomu pierwszego będzie przede wszystkim tworzenie różnorodności dźwięku i możliwość częstej zmiany kształtu. Wszystkie te środki są równocześnie dla każdego z grupy językiem porozumiewania się między sobą i pozostałymi istotami. Wytwarzane dźwięki będą wpływały na wzmocnienie lub wysłanie barwy danej formy równocześnie powodując jej ruch. Ruch nie będzie tylko elementem wzrostu, rozrastania się formy, ale także reakcją na powstający dźwięk, jak również inne bodźce płynące z otoczenia.

Dodaj komentarz